Wezwanie do modlitwy za porwane w Nigerii dziewczynki

Nasz Biskup, Pierre Whalon, ogłosił tę niedzielę, 11 maja, dniem modlitwy za porwane w Nigerii dziewczynki. Poniżej zamieszczamy jego przesłanie.

Bracia i Siostry w Chrystusie, Drodzy Przyjaciele,

Jestem przekonany, że podzielacie moje wzburzenie trwającymi porwaniami dziewcząt w Nigerii przez islamistów z ugrupowania Buko Haram. Porwane dziewczęta sprzedawane są do niewoli i zmuszane do małżeństw. Ogłaszam więc najbliższą Niedzielę, 11 maja, w całej Europie Niedzielą modlitwy w tej intencji. Módlmy się za porwane dziewczęta, ich rodziny, za tych którzy (jak mamy nadzieję) przyjdą im z pomocą, jak i za ich porywaczy. Módlmy się o podjecie właściwych działań w tej sprawie.

Modlitwa: Boże, kiedy Twój Syn Jezus Chrystus przyszedł na świat w wielkiej słabości, aby być jednym z nas, zły król uśmiercał dzieci, powodując ból i cierpienie w Twoim sercu. Modlimy się, byś w Swym współczuciu i miłości wspomagał tych, których odpowiedzialnością jest bezpieczne sprowadzenie do domu i ratunek porwanych w Nigerii dziewcząt. Prosimy byś dotknął i poruszył porywaczy, by one wszystkie mogły wrócić bezpiecznie i cało do swych bliskich. Modlimy się za ich rodziny, które w rozpaczy oczekują powrotu swych córek i sióstr. O to wszystko prosimy w Imieniu Jezusa. Amen.

Zachęcajcie wszystkich do modlitwy!

Wasz w Chrystusie
+ Pierre Biskup Konwokacji Kościołów Episkopalnych w Europie
The Rt. Rev. Pierre W. Whalon
Bishop in charge The Convocation of Episcopal
Churches in Europe 23 avenue George V 75008 Paris, France



Przesłanie wielkopostne Prymas Katharine Jefferts Schori

You’ll find the English original here

Okres Wielkiego Postu, praktykowany przez chrześcijan od wielu wieków, wyraża w rzeczywistości to samo pragnienie: by w świecie było więcej światła, bez względu na to, czy żyjecie na półkuli północnej czy południowej.

[Angielskie] słowo „Lent” [Wielki Post / okres pasyjny] pochodzi od „wydłużać” i oznacza, że dni stają się coraz dłuższe. Wczesny Kościół rozpoczął praktykowanie okresuKatharine Jefferts Schori Installed As Presiding Bishop Of Episcopal Church przygotowań dla tych, którzy mieli zostać ochrzczeni na Wielkanoc, a wkrótce inni członkowie wspólnoty chrześcijańskiej dołączyli do nich w akcie solidarności.

Był to okres, w którym chrześcijanie i przyszli chrześcijanie uczyli się praktyk wiary – modlitwy, studiów, postu, dawania jałmużny i dzielenia się tym, co posiadali.

W rzeczywistości jednak, szczególnie na półkuli północnej, okresy, w których dni stawały się dłuższe, bywały często okresami głodu, gdy już zużyto zgromadzone na zimę zapasy żywności, a wiosna nie obdarzyła ich jeszcze nowym pokarmem. Działanie w solidarności z tymi, którzy głodują, stanowi część tego, co oznacza bycie chrześcijaninem. Pójść za Jezusem to poszukiwać uzdrowienia dla całego świata.

Wielki Post zaś jest czasem, gdy przestrzegamy tych praktyk jako aktów solidarności z poszkodowanymi, głodującymi, cierpiącymi choroby i pogardzanymi częściami tego świata.

Chciałabym zachęcić was w ten Wielki Post do postrzegania waszych praktyk wielkopostnych jako ćwiczeń z solidarności ze wszystkim, co istnieje – z innymi ludźmi i całością stworzenia. To w najbardziej fundamentalny sposób odzwierciedla przesłanie Jezusa. Dotyczy ono uzdrowienia i odnowienia tego rozbitego świata.

Kiedy więc wkraczacie w Wielki Post, zastanówcie się nad tym, jak żyć w solidarności z tymi, którzy głodują, są dotknięci nieszczęściem czy chorobą w taki czy inny sposób.

Życzę wam błogosławionego Wielkiego Postu w tym roku i oby przyniósł on na świat więcej światła.

Najprz. Katharine Jefferts Schori
Biskup Przewodnicząca i Prymas
Kościoła Episkopalnego

Presiding Bishop’s Lenten Reflection 2014 from The Episcopal Church on Vimeo.



Dzień postu i modlitwy w intencji Ukrainy
Day of Prayer and Fasting for Ukraine

„A On im rzekł: >>Ten rodzaj dyjabłów inaczej wynijść nie może, tylko przez modlitwę i przez post<<.”
Mk 9:29 w przekładzie Biblii Gdańskiej

Polska Wspólnota Episkopalna jest głęboko poruszona wydarzeniami, które mają miejsce u naszych sąsiadów zza południowo-wschodniej granicy. Dlatego przyłączamy się do apelu Konferencji Episkopatu Polski Kościoła rzymskokatolickiego, do którego przyłączył się także Kościół Greckokatolicki w Polsce, o to, by piątek 28 lutego stał się dniem modlitwy i postu na rzecz zaprzestania rozlewu krwi na Ukrainie.

Jednocześnie, świadomi, że wsparcie modlitewne powinno zawsze iść w parze z konkretnymi działaniami, zachęcamy do podpisywania petycji Amnesty International do prezydenta Janukowycza o zaprzestanie stosowania przemocy oraz do wpłat na jedną z organizacji, która wspiera Ukraińców w tym trudnym czasie, np. akcji fundacji Edukacja dla Demokracji.

BANER_UKRAINA

„And he said unto them, This kind can come forth by nothing, but by prayer and fasting.”
Mark 9:29, KJV

The Polish Episcopal Network is deeply moved and saddened by events taking place in the country of our Ukrainian brothers and sisters. Therefore we join the appeal of the Conference of Polish Bishops of the Roman Catholic Church, joined also by the Ukrainian Byzantine Catholic Church in Poland, to make Friday the 28th a day for prayer and fasting for cessation of bloodshed in Ukraine.

At the same time, aware that prayer support should always come along with concrete actions, we encourage you to sign the petition of Amnesty International to President Janukovych to stop using violence (available only in Polish, alas) and to donate to organizations supporting Ukrainians in these difficult times, for example one of those listed here.



Początek roku polskich episkopalian

Wszystkim odwiedzającym naszą stronę życzymy obfitości Bożych błogosławieństw w rozpoczętym właśnie 2014 r.!

Pierwszy miesiąc nowego roku jest dla Polskiej Wspólnoty Episkopalnej wypełniony różnymi wydarzeniami.

W sobotę 11 stycznia zapraszamy do udziału w modlitwie wieczornej, która odbędzie się o godz. 18:00 w domu parafialnym Kościoła Ewangelicko-Reformowanego przy al. Solidarności 76a w Warszawie (mapa). Modlitwę poprowadzi Daniel Skórski, a rozważanie wygłosi nasz przyjaciel z Kościoła Ewangelicko-Reformowanego, Łukasz Skurczyński. Po modlitwie jak zwykle można ze sobą porozmawiać w nieformalnej atmosferze przy herbacie i ciastku.

W dniach 17-19 stycznia odbędzie się konferencja liderów Wspólnoty z biskupem Pierrem Whalonem w Domus Mater przy ul. Saskiej 2C w Krakowie. Jej tematem będzie funkcjonowanie PWE w najbliższym okresie. Oprócz rozmów o obecnej sytuacji i przyszłości Wspólnoty będziemy się oczywiście również spotykać na modlitwę, do udziału w której zapraszamy wszystkich:

  • w piątek 17 stycznia o godz. 22 na kompletę
  • w sobotę 18 stycznia o godz. 9 na modlitwę poranną
  • o 12:30 na modlitwę południową połączoną z Eucharystią
  • o 18 na modlitwę wieczorną
  • o 22 na kompletę
  • w niedzielę 19 stycznia o 11 odbędzie się nabożeństwo eucharystyczne, któremu będzie przewodniczył bp Pierre Whalon

Jednocześnie zapraszamy serdecznie do udziału w naszych konferencjach na Skype, które odbędą się w niedzielę 12 i 26 stycznia o godz. 21:30. Prosimy dzwonić na konto „episkopalianie”.



Przesłanie Prymas na Boże Narodzenie 2013

The English text of the Presiding Bishop’s Christmas Message can be found here

„Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany,presiding-bishop-katharine-jefferts-schori na Jego barkach spocznie królewski autorytet. Nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju”. Księga Izajasza 9:6

Izajasz głosi te słowa ludowi, który ma w pamięci jarzmo niewoli, spoczywające na jego barkach. Oczekiwał on tego dziecka, którego narodziny przemienią to jarzmo w płaszcz królewskiego autorytetu. Obiecano mu, że ten autorytet będzie dalej wzrastał po ustanowieniu wspólnoty pokoju – zapewniającej praworządność i sprawiedliwość wszystkim na zawsze.

Ta obietnica głoszona była wciąż na nowo ludziom w każdej epoce, którzy doznawali ucisku, znajdowali się w mrokach depresji, głodnym, chorym i uwięzionym. Narodziny, które obchodzimy, dają nadzieję w Słowie, które stało się ciałem, które przychodzi pośród nas, aby uzdrawiać i przejść z nami tę drogę. Płaszcz królewskiego autorytetu, który spoczywa na Jego ramionach, bierze swój początek z pieluch dziecka urodzonego z najuboższych okolicznościach. Jednak ten autorytet uznają nawet obcy przybysze z daleka; wzrasta on przez całe życie złożone w ofierze dla innych, wzbudzone z martwych i przekazane kolejnym pokoleniom tych, którzy w swoim własnym ciele niosą Boga. Wszędzie, gdzie dzieje się praworządność i sprawiedliwość, ten autorytet wzrasta, niesiony na ramionach Księcia Pokoju.

On przyjdzie ponownie, niosąc łaskę tego, którego obraz nosi w ciele. Szukajcie Go, śpiewajcie Jego nową pieśń, ogłaszajcie Jego chwałę i głoście Jego dobrą nowinę wszystkim narodom: Bóg panuje i przychodzi przyodziany w sprawiedliwość i prawdę.

Obyście odkryli ten skromny autorytet, który na nowo rodzi się na marginesie tego, czemu świat poświęca uwagę. Niech królestwo i autorytet stajenki zrodzą się w was, ożywią wasze serca i spoczną na waszych barkach. Zanoście je w pokoju poza wszelkie granice – w tym roku i przez wszystkie wieki.

Najprzewielebniejsza Katharine Jefferts Schori
Prymas Kościoła Episkopalnego



Rozważania adwentowe polskiej episkopalianki ze Stanów Zjednoczonych

Chcielibyśmy zwrócić Waszą uwagę na bloga polskiej episkopalianki, mieszkającej od 25 lat w Stanach Zjednoczonych Marty Gmurczyk. W Adwencie Marta postanowiła tłumaczyć materiały z kalendarza adwentowego opracowanego przez SSJE, Towarzystwo św. Jana Ewangelisty – najstarsze męskie zgromadzenie zakonne we Wspólnocie Anglikańskiej – i publikować zainspirowane nimi rozważania.

Serdecznie polecamy!



Orędzie Adwentowe Prymas Kościoła Episkopalnego

U progu Adwentu Prymas Kościoła Episkopalnego, bp Katharine Jefferts Schori, wygłosiła doroczne orędzie adwentowe. Poniżej zamieszczamy jego tłumaczenie.

Adwent jest czasem oczekiwania, a dla wielu ludzi czasem refleksji nad tym, czego doświadczyła Maria, oczekując narodzin tego niezwykłego dziecka.

Być może nigdy nie byliście w ciąży ani nie dzieliliście życia z kimś, kto był, ale spróbujcie na chwilę postawić się na jej miejscu. Zastanówcie się, jak to jest mieć w sobie nowe rozwijające się życie i rozważcie, co nowego dojrzewa w was w okresie tego Adwentu.

Jaka nowa troska o ludzi wokół was? Jaki nowy ciężar spoczywa na waszym sercu w związku z niedolą tego świata? Jakie nowe możliwości pojawiają się wokół was i jak możecie się w nie włączyć?

W rozumieniu Kościoła Adwent jest spokojniejszym okresem w roku. Jest to czas, aby się wyciszyć i słuchać, słuchać tego, co dojrzewa głęboko w was, gotowe stać się nowym życiem.

Gdy nadchodzi czas narodzin Dzieciątka Jezus, chciałabym was zachęcić, abyście rozważyli, jak sami chcecie być w nowy sposób obecni w świecie w tym roku. Jak chcecie być dowodem miłości wcielonej w świecie wokół was?

Modlę się, aby Adwent był dla was czasem błogosławionym, radosnym i wypełnionym pokojem. Niech Bóg będzie z wami.

Oryginalny tekst orędzia możecie przeczytać tutaj.



Starokatolicy i episkopalianie:
ku jednemu Kościołowi w Europie

The English version of this post is available here.

Poniżej zamieszczamy sprawozdanie z Konferencji Konwokacji Kościołów Episkopalnych w Europie autorstwa Matthew Daviesa z Episcopal Digital Network.

„Starokatolicy i episkopalianie w Europie postanowili pogłębić istniejącą między nimi wspólnotę, poszukując nowych sposobów współpracy, tworząc wspólne struktury i wkraczając na drogę wiodącą ku ostatecznemu celowi, jakim jest stanie się jednym Kościołem w Europie.

americanCathedralParisSm

Episkopalna katedra w Paryżu

Konwokacja Kościołów Episkopalnych w Europie w czasie swojej Konwencji, która odbywała się w Rzymie w dn. 17-20 października, uchwaliła dwie rezolucje w odpowiedzi na wezwanie wystosowane przez starokatolickiego arcybiskupa Jorisa Vercammena, w którym zachęcił on Kościoły, aby przezwyciężyły granice i stały się pionierami przemian.

Pierwsza z rezolucji zobowiązuje należące do Konwokacji wspólnoty, aby starały się współpracować z pobliskimi wspólnotami starokatolickimi, rozwijając wspólne formy działania w zakresie posługi liturgicznej, programowej i misyjnej oraz rozwijając wiedzę na temat i świadomość swoich tradycji.

Druga rezolucja wspiera biskupa sprawującego pieczę na Konwokacją i arcybiskupa Utrechtu „w ich wspólnych wysiłkach na rzecz pielęgnowania i rozwijania naszego wspólnego życia w Chrystusie”.

Kościoły starokatolickie Unii Utrechckiej są pod względem stażu pierwszymi partnerami w pełnej komunii Kościoła episkopalnego. Porozumienie z Bonn, rozpoczynające to partnerstwo, zawarto w 1931 r.

„Dzieło pełnej komunii oznacza pełniejszą wspólnotę aniżeli jesteśmy w stanie sobie wyobrazić”, powiedział 18 października arcybiskup Vercammen do delegatów na konwencję Konwokacji. „Mam nadzieję, że jestem w stanie skusić was do wolności, na którą Duch Święty chce otworzyć nasze umysły”, dodał.

Pierre Whalon, biskup sprawujący pieczę nad Konwokacją, stwierdził, że arcybiskup Vercammen zasiał ziarno „abyśmy w modlitwie rozważyli, kim razem jesteśmy (…) i zdecydowali, że nie postrzegamy się już jako odrębne Kościoły (…) Powinniśmy myśleć, wykraczając poza siebie samych”.

Biskup Whalon powiedział, że istnieje silne pragnienie sformowania „wspólnoty Kościołów, mogących składać wspólne świadectwo w Europie kontynentalnej” i że taka wspólnota zbliży Kościół starokatolicki i Kościół episkopalny „tak bardzo jak to tylko możliwe do pełnej widzialnej jedności bez wyrzeczenia się autonomii poszczególnych jurysdykcji lokalnych”. Pogłębienie relacji pomiędzy starokatolikami i episkopalianami może według biskupa Whalona zachęcić inne Kościoły anglikańskie i partnerów w pełnej komunii w Europie, aby bardziej świadomie działali na rzecz jedności.

Również należąca do Kościoła Anglii Diecezja w Europie gromadzi parafie na kontynencie, zaś Reformowany Kościół Episkopalny Hiszpanii i Luzytański Kościół Portugalii to dwie kolejne anglikańskie jurysdykcje na terenie Europy.

Arcybiskup Vercammen powiedział, że „na o wiele dłuższą metę celem może być zaistnienie jednej struktury eklezjalnej, która rzeczywiście będzie zarówno starokatolicka jak episkopalna”. „Na razie powinniśmy przedsięwziąć kroki, mające na celu realizację tego długoterminowego celu”, dodał.

„Sądzę, że starokatolicy mogą pomóc nam stać się nowymi episkopalianami”, stwierdziła w swoim przemówieniu na konwencji przewodnicząca Izby Deputowanych, ks. Gay Clark Jennings. Skomentowała ona propozycję arcybiskupa Vercammena jako „radykalną formę wspólnoty, nowy sposób na bycie Kościołem, do bycia którym jesteśmy wezwani”.

Prymas Katharine Jefferts Schori, po zapoznaniu się z informacją na temat apelu arcybiskupa Vercammena i odpowiedzią na nią ze strony Konwokacji, stwierdziła, że jest „głęboko wdzięczna za rosnącą świadomość możliwości pełnej wspólnoty w Europie i rosnące zaangażowanie w czynienie jej jeszcze wspanialszą rzeczywistością”.

„Wyobraźmy sobie misyjne świadectwo i możliwości, które otwierają się przed jednolitą anglikańsko-episkopalno-starokatolicko-luterańską wspólnotą chrześcijańską”, dodała prymas. „Silna i pogłębiająca się relacja pomiędzy starokatolikami i episkopalianami w Europie jest zwiastunem, który może poprowadzić inne części ciała Chrystusa ku bliższemu partnerstwu”.

Biskup Jefferts Schori była gościem Kościoła starokatolickiego w 2011 r., gdy odwiedziła Utrecht i wygłosiła tam wykład w serii Quasimodo – dorocznych wykładów poświęconych zagadnieniom wiary i współczesnego społeczeństwa.

Arcybiskup Vercammen w swoich uwagach wygłoszonych na konwencji odwołał się do tego wykładu, w którym biskup Jefferts Schori powiedziała, że „ekumenizm to w zasadzie prace domowe – oczyszczanie gospodarstwa, porządkowanie go, aby mogło stać się domem (…) Dzieło ekumeniczne rozpoczyna się od chrzcielnej wizji odnowionego ciała Chrystusa, ale nie może się zatrzymać na żadnej ograniczonej wersji tego, czym jest Boże Ciało. Jesteśmy tutaj, aby pomóc całości i to jest przyszłość, na którą chcę wskazać w kontekście bycia katolikami bez granic”.

Po wykładzie arcybiskup Vercammen powiedział, że potrzeba więcej kreatywności w obchodzeniu się z zagadnieniem pokrywających się jurysdykcji biskupich.

„Potrzebujemy więcej konkretnych inicjatyw”, takich jak wspólne poszukiwanie takiego przywództwa w Kościele, które sprawowałoby posługę ponad jurysdykcjami, „a wówczas będziemy rzeczywiście mogli zbudować jądro Kościoła, w którym chrześcijanie o różnych korzeniach mogą się ze sobą spotkać. To unikatowa możliwość i szkoda byłoby jej nie wykorzystać”.

2675

Starokatolicka katedra w Utrechcie

Kościół episkopalny przystąpił do pełnej wspólnoty z Kościołami starokatolickimi Unii Utrechckiej w 1934 r. na podstawie Porozumienia z Bonn, które zawarto trzy lata wcześniej. Kościół starokatolicki liczy 200 tys. członków [Skąd autor wziął tę liczbę?, dstp.rel.pl] skupionych w Kościołach narodowych w Europie, które znajdują się w Holandii, Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Czechach, Polsce, Francji i Włoszech. Odłączyły się one od Kościoła rzymskokatolickiego na fali sprzeciwu wobec dogmatu o nieomylności papieskiej uchwalonego na I Soborze Watykańskim w 1870 r.

Konwokacja Kościołów Episkopalnych w Europie służy zróżnicowanej kulturowo wspólnocie chrześcijan, tworzących 20 parafii i misji w Austrii, Belgii, Francji, Niemczech, Włoszech i Szwajcarii.

Oprócz starokatolików Kościół episkopalny znajduje się w pełnej wspólnocie z Kościołem Ewangelicko-Luterańskim w Ameryce, z Kościołem Mar Thoma w Indiach, z Kościołem Braci Morawskich w Ameryce Północnej i z Niezależnym Kościołem Filipin.

Kościoły znajdujące się w pełnej wspólnocie uznają formalnie, że dzielą ze sobą podstawowe doktryny, łącznie z chrztem i Eucharystią, akceptują wzajemnie posługę swych duchownych i starają się współpracować w zakresie misji i ewangelizacji. Takie Kościoły stają się współzależne, pozostając jednocześnie autonomicznymi”.

Na blogu Don’t Shoot the Prophet znajdziecie szereg postów poświęconych starokatolicyzmowi i jego relacjom z anglikanizmem.

– Anglikanie i starokatolicy. Część I: początki starokatolicyzmu
 Anglikanie i starokatolicy. Część II: Nie ma drogi do jedności, jedność sama jest drogą
Unia Utrechcka ma już 121 lat 
– Poza granicami 

Więcej informacji na temat starokatolicyzmu i anglikanizmu można znaleźć w języku angielskim tutaj.

Poniżej zamieszczamy rozmowę pomiędzy biskupem Pierrem Whalonem i arcybiskupem Jorisem Vercammenem.

Rzecz jasna przychodzi nam do głowy również konkretne pytanie: co pogłębienie relacji starokatolicko-anglikańskich, które oczywiście witamy z radością, może oznaczać dla funkcjonowania ? W Polsce istnieją dwa Kościoły związane z Unią Utrechcką: będący jej członkiem od lat Kościół polskokatolicki oraz mający w niej status obserwatora Starokatolicki Kościół Mariawitów. Czy możemy mieć nadzieję na rozwój współpracy z tymi wspólnotami kościelnymi?



Komunikacja – zaproszenie do rozmowy

W Puławach zadecydowaliśmy, że należy udoskonalić sposób, w jaki się komunikujemy jako wspólnota. Z różnych okoliczności wynika mniej lub bardziej jasno, jak tego lepiej nie robić. Na przykład, wbrew osobistym preferencjom wielu z nas, łącznie z niżej podpisanymi, nie nadaje się do celu Facebook, ponieważ nie każdy jest na nim obecny, zaś obecni nie zawsze są swoimi znajomymi. Również z forum episkopalianie.pl/forum mamy jak do tej pory nie najlepsze doświadczenia. Sądzimy zatem, że po to, aby jak najlepiej zrealizować naszą wspólną decyzję, powinniśmy – również wspólnie – zastanowić się nad tym, jakie medium niedoskonałej odpowiada naszym potrzebom. Nie oznacza to, iż te narzędzia, którymi obecnie dysponujemy, muszą zniknąć (np. Facebook pozostanie na pewno bardzo ważnym narzędziem, za pomocą którego można trafiać do nowych ludzi). Musi jednak powstać jeden wspólny kanał informacyjny o częściowo jawnym a częściowo zamkniętym charakterze, dostępny dla każdego członka Wspólnoty, na którym znajdą się wszystkie istotne informacje, przez co nie będzie ich już trzeba szukać w różnych miejscach. Jednocześnie powinien on być dobrym miejscem do prowadzenia dialogu a nie tylko „ścianą ogłoszeń”.

Chcielibyśmy o tym z Wami porozmawiać, dlatego w najbliższą niedzielę, 15 września, o 20:30 zapraszamy na konferencję na ten temat, która odbędzie się za pośrednictwem Skype. Konferencja będzie jednocześnie momentem, w którym zainaugurujemy istnienie naszego konta na Skype, („episkopalianie”). Można wziąć w niej udział, dzwoniąc pod ten adres od 20:25. Mamy nadzieję na Wasz szeroki udział w rozmowie.



Spotkanie z Prymas Katharine Jefferts Schori

Mieszkając w Holandii, szybko nabiera się przekonania, że żaden deszcz (z wyjątkiem może monsunowego) człowiekowi nie straszny. Dlatego wybierając się do Monachium, gdzie w minioną niedzielę byliśmy umówieni z Prymas Kościoła Episkopalnego, bp. Katharine Jefferts Schori, nie zwróciliśmy nawet szczególnejDSC_1278 uwagi na – brzmiące dość katastroficznie – prognozy pogody. Dopiero przejeżdżając malowniczą Doliną Mozeli, zrozumieliśmy, że tym razem może byłoby mądrzejsze zamienić nasz nowy samochodzik na maleńką amfibię: przelotne opady zmieniły się bowiem w Dauerregen, a, normalnie majestatycznie przedzierające się przez malowniczy krajobraz, rzeki – w rwące potoki. Wycieraczki z trudem nadążały zbierać z szyby strugi deszczu, a lokalne stacje radiowe, które po drodze ‚łapaliśmy’, podawały coraz bardziej niepokojące wieści o zablokowanych, podmytych autostradach i wielokilometrowych korkach. W końcu, koło Stuttgartu utknęliśmy na dobre – w korku, który trwał, z krótkimi przerwami, około dwóch godzin. Do zalanej deszczem stolicy Bawarii dotarliśmy, zamiast o planowanej 13, trzy godziny później. Po zameldowaniu w malowniczym pensjonacie Sollner Hof i spróbowaniu specjałów miejscowej kuchni, dla których nawet Pradusz, dzielnie walczący z nadwagą, zdecydował się nieco zliberalizować przepisy swojej diety, postanowiliśmy pojechać na monachijską Starówkę. Spacer siłą rzeczy nie mógł trwać długo, bowiem nie mieliśmy przy sobie odpowiednio wysokich i szczelnych kaloszy, a wywołane ponad dziesięciogodzinną podrożą zmęczenie dawało się we znaki. Przeszliśmy się po Marienplatz, zajrzeliśmy do monumentalnego Kościoła Najświętszej Marii Panny, zapaliliśmy kilka świeczek przed Jej figurą, myśląc zarówno o czekającym nas nazajutrz spotkaniu, jak i o niepokojących wieściach o kolejnych ofiarach porywistych wiatrów w dalekiej, a przecież z wielu powodów bliskiej nam, Oklahomie, i wróciliśmy do Gasthofu.

Taką pogodą Bawaria przywitała nie tylko nas. Już od piątku z deszczem zmagała się również Ksiądz Prymas, która przybyła na obchody 110-lecia tamtejszego Church of the Ascension. Kościół służy anglojęzycznej wspólnocie w Monachium od 1903, zaś od ponad 40 lat jego baza wypadową jest luterański Emmauskirche. Określenie ‚baza wypadowa’ jest tu tym bardziej na miejscu, że monachijscy episkopalianie szczególnie mocno biorą sobie do serca jedną z najważniejszych cech szczególnych naszego Kościoła (swoja droga, jak miło jest moc tak właśnie napisać!): w niedzielę świętujemy razem wspaniałą liturgię, oddając cześć Bogu ‚w pięknie świętości’, a w pozostałe dni tygodnia staramy się aktywnie działać na rzecz innych, realizując w praktyce nasze przekonanie o niezbywalnej godności każdego człowieka. W biuletynie ikon, który dostaliśmy od rektora parafii, ks. Stevena R. Smitha, przeczytaliśmy rozważanie na Zesłanie Ducha Świętego, a w nim następujący fragment:

W tę Pięćdziesiątnicę zastanawiam się, czy nie moglibyśmy przemyśleć na nowo koncepcji Ducha Bożego „zstępującego na nas” z zewnątrz naszego ludzkiego bytu. Myślałem o tym przede wszystkim przy okazji niedawnych uroczystości chrztu i bierzmowania, które miały miejsce w Kościele Wniebowstąpienia, gdy wyrażaliśmy przekonanie, że Boży Duch Święty znajduje się od urodzenia w każdym dziecku, które było chrzczone i każdym młodym człowieku, który był bierzmowany. W czasie chrztu i bierzmowania nie udzielamy Ducha Bożego poszczególnym ludziom jakby był to pierwszy raz. Raczej uznajemy w tych obrzędach sakramentalnych, że Duch jest dany każdemu przy urodzeniu. Przypomina nam to, że Bóg umieszcza swoje boskie życie w każdym z umiłowanych dzieci Bożych. Trick polega oczywiście na tym, abyśmy poznali i poczuli Bożą obecność w naszym własnym jestestwie i ujrzeli ją w innych.

Rzeczywiście, na tym właśnie polega cały trick. Wspólnota Kościoła Wniebowstąpienia robi to w bardzo konkretny sposób, współpracując z Siostrami Miłosierdzia przy prowadzeniu jadłodajni dla ubogich i z Innere Mission (Misją Wewnętrzną) Kościoła Ewangelickiego w centrum dla azylantów. Poza tym parafialni misjonarze działają również w Rumunii.

W uroczystej Eucharystii z okazji jubileuszu, której przewodniczyła i w czasie której wygłosiła kazanie bp. Katharine, brali udział również przyjaciele i partnerzy z Kościołów Ewangelickiego i Starokatolickiego, a swoim śpiewem uświetnił ją bardzo dobry chór parafialny. Po nabożeństwie miała miejsce recepcja, w czasie której poznaliśmy kilku miejscowych parafian oraz gości z pobliskiego Augsburga. Około 15 Ksiądz Prymas znalazła czas na zapowiedzianą rozmowę z nami. Miała ona trwać pól godziny, w rzeczywistości, mimo wyraźnego zmęczenia bp Katharine intensywnym programem wizyty, trwała o połowę dłużej. Mieliśmy możliwość opowiedzenia o Polskiej Wspólnocie Episkopalnej, o jej powstaniu, naszej działalności obecnie, o planach i marzeniach na przyszłość. Rozmawialiśmy o problemach i bolączkach, ale przede wszystkim staraliśmy się przekazać jak bardzo jesteśmy szczęśliwi z powodu, że udało nam się napotkać na naszej wspólnej drodze naprawdę wspaniałych, zaangażowanych, aktywnych ludzi, współpraca z którymi stanowi nieustanne źródło energii w trudniejszych momentach i nadziei na przyszłość. Dało się zauważyć, że Ksiądz Prymas była pod wrażeniem. Od razu aktywnie reagowała na to, co słyszała, dzieliła się swoimi pomysłami, udzielała rad. W zasadzie niewiele trzeba jej było tłumaczyć; mnóstwo rozumiała w lot. Przede wszystkim zaś nie ulegało wątpliwości, że zależy jej na losach tej niewielkiej grupki entuzjastów, która wpadła na pomysł założenia w Polsce placówki misyjnej Kościoła Episkopalnego i zorganizowania jej na zasadach wspólnoty bazowej. Umówiliśmy się, że jeszcze tego lata przygotujemy informacje na temat działań i planów strategicznych Wspólnoty i prześlemy ją bezpośrednio do jej biura. Około 16 nadszedł czas na wspólną fotografię i pożegnanie. Cokolwiek zatroskana czekającą nas długą drogą w strugach deszczu bp Katharine życzyła nam bezpiecznego powrotu do domu i prosiła, byśmy na siebie uważali.

Rzeczywiście droga powrotna trwała znów ponad 10 godzin i do Lejdy trafiliśmy już prawie o świcie. Tym razem również odstaliśmy swoje w korku, ale na szczęście mniej więcej na półmetku przestało przynajmniej padać.

Ponieważ natychmiast po powrocie czekały nas codzienne obowiązki, właściwie nie mieliśmy czasu, by spokojnie przemyśleć plony, które przyniósł ten intensywny weekend. W wielkim skrócie: poznaliśmy kolejna parafię episkopalną, uczestniczyliśmy w pięknym nabożeństwie, odbyliśmy kilka rozmów, a przede wszystkim poznaliśmy osobiście i mieliśmy okazje porozmawiać z bp. Katharine Jefferts Schori, zwierzchniczką Kościoła Episkopalnego. I nie mamy wątpliwości: bp Katharine należy do, stopniowo powiększającego się, grona naszych przyjaciół i sojuszników. Za wszystko to wypada podziękować Bogu…